Gün geçtikçe değişimini görmek muhteşem bir duygu. Bir an bakıyorsunuz, köşe yastığı gibi, bıraktığınız yerde duruyor, bir an bakıyorsunuz "nolur azcık otursa" diyorsunuz :)
 |
| Sıkıysa yakala.. |
Nehir son bir aydır, beni "ade" diye çağırmaya başladı. Yine de henüz konuşmasını çözemiyorum. Babasına "de" diyor. Gel, al, ver, hadi, burda, kullandığı diğer kelimeler. Bir de "bitti" yerine "ti" diyor.
Oyundan da daha çok anlar oldu. Oyun hamuru ve boya kalemiyle saatler süren mucizeler yaratabiliyoruz. Hatta, haftasonu İzmir'e uçakla gidip gelirken, bir adet kalem ve bir defter bize yetti. Minimum 40 dakika oyalıyor onu bu ikili.
Nehir enteresan bir şekilde çocuklardan korkuyordu. Kendi boyundakilerden daha doğrusu. Büyük çocukların oyun için etrafında dönüp dururken küçüklerden kaçıp kucağıma gelmeye çalışıyordu. Dün ilk defa aynı apartmandaki arkadaşımızın kızı Lema'yla aktif bir şekilde oyun oynadılar. 10 gün önce birbirinin elindekini almak için birbirlerini yırtan kızlar, dün biri, diğerine bir oyuncak veriyor, ötekini berikine.. Şaşkınlıktan ağzım açık kaldı. Çok mutlu oldum.
Sonuç olarak, küçük pıtırcığımız büyüyor,
sevimli bir çiçek oluyor..
İnsan zamanı nasıl da tutamıyor,
kuş gibi uçuyor :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder